Voorbij de Poolcirkel

Vandaag de Poolcirkel overgestoken en, op zoek naar een camping, doorgereden naar Galliväre. Ik zal er niet snel terugkeren (242/5.365 km).

Op weg naar het noorden

Het wordt een beetje eentonige dag. Ik rijd via de E45 naar Porjus om daar boodschappen te doen en een camping te vinden met wasmachine  De E45 wekt de verwachting dat het een snelweg zal zijn. Maar ondanks het feit dat deze weg een van de weinige verbindingen vormt met het noorden, is het toch slechts een tweebaansweg. Geen probleem overigens want er zijn toch slechts heel weinig auto’s die deze weg berijden. Het landschap is wat eentonig en kenmerkend voor Lapland. Lage bossen wisselen af met vlaktes met wat verspreid staande boompjes. Van bewoning is afgezien van enkele dorpen nauwelijks sprake.

Onderweg zie ik een motorfiets in de greppel langs de weg liggen. Maar ik zie geen slachtoffers dus ik neem ik aan dat het een oud ongeluk betreft. Maar mijn geweten begint op te spelen en ik keer om om de plek nogmaals te bekijken. Daar aangekomen zie ik dat de motor behoorlijk toegetakeld is en dat er de restanten van een plastic boodschappentas en een gebroken helmhoes naast liggen. Maar ook zie ik dat er een gele plastic band om de motor gespannen is maar wat er op staat kan ik niet vertalen. Dus ik neem aan dat dat werk van de hulpdiensten is geweest.

Dan maar doorrijden maar voor ik weer instap knaagt mijn geweten opnieuw dus ik besluit toch maar voor alle zekerheid om 112 te bellen. Ik leg de situatie uit en de telefonist legt uit dat het ongeluk gisteren gemeld is en dat er al actie ondernomen is. Toch bedankt dat ik het voor de zekerheid nog een keer meldde. Waarom rijden mensen die zo’n motor in de berm zien liggen gewoon door?

De Poolcirkel

Uiteindelijk bereik ik de Poolcirkel. Anders dan in Noorwegen wordt er hier niet zo een heisa van gemaakt. Er is een café aanwezig en er staan twee voorbeelden van Sami woningen. Dat is het.

In de wereld van Kafka

Uiteindelijk kom ik in Porjus aan. Het vervelende is dat ik geen internet meer heb en dus niet kan zoeken waar een redelijke camping voor vannacht te vinden is. Er zijn wel informatieborden zonder informatie en volkomen lege vitrines. Wel hangt er een briefje dat je voor informatie moet zijn bij het toeristenbureau van Gällivare, bijna 50 km verderop. Voor ons een hele afstand, voor hier is het om de hoek. Dus doorgereden naar het adres dat opgegeven was (in het station). Ik kom in een Kafkaëske wereld terecht. Het is doodstil rond het station. Binnen in het station is er 1 persoon die wacht op een trein. Tegenover het station is een super de luxe hotel gebouwd maar ook daar zie ik geen gasten. Als ik een vraag aan een van de wachtende taxichauffeurs stel kijkt die schuchter weg en zegt alleen ‘don’t know’ voordat ik een vraag stel.

In het station hangt een briefje dat het toeristenbureau verhuisd is en dat ze tussen 9.00 uur en 15.00 uur het fijn vinden om ons te ontvangen. Dus naar het nieuwe adres gereden. Maar daar was geen toeristenbureau. Oh dan moet u in het museum zijn hier vlakbij wordt mij gezegd. Blijkt ook niet waar te zijn. Een oudere heer die goed Engels spreekt vraagt wat ik zoek. Hij wijst mij waar ik moet zijn. Vervolgens vraagt hij wat ik wil bekijken in dit stadje want, zo voegt hij er cynisch aan toe, er is hier niets te zien dat de moeite waard is. Ik dank hem voor de verwijzing naar het adres en weer op cynische toon wenst hij mij heel veel plezier in Gällivare.

Uiteindelijk kom ik bij het toeristenbureau aan en wat blijkt? Gesloten!!! Zonder opgave van reden. En het is pas 14.00 uur.

Het verschil tussen reclame en realiteit

Ik lees dat er in een verborgen winkelcentrum een apotheek is. Ik heb daar iets nodig. Het gebouw ziet er van buiten als een kantoorpand uit maar binnen wordt je via zeer nauwe gangen geleid naar diverse luxe uitziende winkels. Maar er zijn bijna geen winkelende mensen te zien. Ik word goed geholpen bij de apotheek en kruip weer door de smalle gangen naar de uitgang. In de tussentijd neem ik wat folders over Gällivare mee die er gelikt uitzien: wat een dynamische stad, wat een leuke eethuisjes wat een prachtige wintersportvoorzieningen enz. enz. enz.

Dat wil ik zien. Ik ga naar buiten om door het stadje heen te lopen. Een waanzinnig groot museum maar onduidelijk wat er te zien is. Een spiksplinternieuw groots opgezet gebouw dat als kunstencentrum wordt aangekondigd, maar wat er te doen is, is voor mij onduidelijk.

De stad maakt een rommelige indruk met mooie zaken naast zaken waar je nooit aangetroffen wilt worden. Veel nieuwbouw woningen met heel brede straten die van muur tot muur tussen de flatgebouwen geasfalteerd zijn (geen stoep, laat staan een fietspad). Heel weinig mensen op straat maar dat kan ook aan de hoge temperatuur liggen.

Luna vond het ook maar niets.

De schade die reclamemakers kunnen aanrichten

Ik word er bijna onpasselijk van. Wat een treurnis. Als ik de folders later doorlees wordt het me enigszins duidelijk. Dit stadje wordt waarschijnlijk door een team pr-managers en ander project-gespuis opgejaagd in de vaart der volkeren. Gällivare moet en zal ooit een belangrijke wintersportplaats moeten worden. Terwijl elders in de regio dat niet gelukt is. Geen rekening gehouden met draagvlak maar gelijk maar de reclame toeter gehanteerd. Veel ambities in theorie, veel kleurrijke folders die er mooi uitzien en veel suggereren. Maar de suggestie laat de realiteit ver achter zich liggen: met een groot gebouw voor een kunstencentrum ben je nog geen kunstencentrum. Ik moet sterk denken aan de oudere man die me cynisch en met een veelzeggende grijns veel plezier wenste in Gällivare.

Op de camping aangekomen lees ik alles nog eens door en heb ik er spijt van dat ik geen foto’s genomen heb om het geschrevene te illustreren. Gemiste kans.

Op de camping mijn frustratie weggepoetst in de camper en op mijzelf en mijn kleding, vers water getapt, oud water geloosd enz. Toch nog een nuttige middag.