Langs de Hoge Kust
Vandaag gaat mijn route verder naar het noorden langs de kust. Ik bezoek Hudiksval en loop door een fraai openluchtmuseum. De overnachtingsplek is weer prima (208/3.946 km).
Een klapperende deur
Het is vannacht opgehouden met regenen en als ik ’s ochtends wakker word komt er af en toe zelfs een zonnestraal te voorschijn. Het weer wordt steeds beter door de dag heen. Na de ochtendrituelen moet ik eerst iets aan de bus repareren. De deur van de wc/douche sluit niet goed. Dat is op zich geen ramp maar tijdens het rijden zwiept de deur met een flinke klap heen en weer. Daar kan ik slecht tegen. Als ik de scharnieren bekijk dan zie ik dat die verstelbaar zijn.
Dus eenvoudig met een inbussleutel het scharnier bijstellen. Maar ja een imbussleutel heb ik niet bij me. Dus eerst naar een bouwmarkt. Bouwmarkten zijn ruimschoots aanwezig in Zweden. Zweden knutselen schijnbaar graag aan hun woning. Ik ken de term inbussleutel niet in het Engels laat staan in het Zweeds. Google translate leert mij dat een inbussleutel op een wonderlijke wijze vertaald wordt naar het woord ‘insexnyckel’. Ik kan geen enkele verklaring vinden voor deze vreemde vertaling.
Als ik in de bouwmarkt aankom (slechts 2,5 km verwijderd van mijn overnachtingsplek), word ik geïntimideerd door de ongelooflijke hoeveelheid soorten inbussleutels. Eerst maar een foto maken van het deurscharnier. Dat brengt helderheid want de aardige bediende grijpt zelfverzekerd naar de set inbussleutels die ik moet hebben.
In de bus gelijk geprobeerd of het werkt. Maar helaas het werkt niet. Ik denk dat het komt omdat de moer stokstijf vast blijft zitten. Dan maar improviseren met vaatdoekjes waarmee ik de deur aan de onderkant vast kan zetten. Voor het ogenblik volstaat dat.
Hudiksvall
Daarna doorgereden naar Hudiksvall. Dat is slechts 30 km verderop. Het stadje is door de eeuwen heen geteisterd door stadsbranden en aanvallen van het Russisch leger omdat Zweden en Rusland niet tot overeenstemming konden komen rond diverse kwesties. L’histoire se répète.
Toch is het stadje weer opgebouwd na alle rampen en dat is te zien aan het straatpatroon dat doet denken aan New York: Gewoon rechttoe en rechtaan: een soort schaakbord.
Ik loop door het stadje heen en merk dat na de laatste opbouw er nog relatief veel huizen, visserswoningen, pakhuizen, herenhuizen en kantoren zijn overgebleven. Maar wat sneu. De gebouwen staan er nog wel maar verkeren wel in slechte staat.
Even een zijpad: Huizen zijn relatief goedkoop in Zweden. Vaak komt dat omdat men op eigen (goedkope) grond zijn eigen huis kan bouwen. Dat is dan meestal een houten huis dat aanzienlijk goedkoper is dan een stenen huis.
Maar dan ben je er niet. Je moet ongelooflijk veel belasting betalen over huizenbezit en bovendien is het onderhoud van houten huizen aanzienlijk arbeidsintensiever (en dus kapitaal-intensiever) dan van stenen huizen. Ook Zweden kan zich niet aan de wereldeconomie onttrekken dus het leven wordt duurder. En waar wordt dan in eerste instantie op bezuinigd: onderhoud woning.
Jammer dat de gebouwen er zo onderkomen uitzien. Want in potentie heeft deze stad volgens mij een schat in handen om echt aantrekkelijk te worden.
Härnösand Murberget Länsmuseet
Na een lunch is mijn volgende stop in Härnösand. De stad heeft niet heel veel bijzonders te bieden maar het Murberget Länsmuseet wordt alom aangeprezen. Het openluchtmuseum is groots van opzet. Slechts Stockholm beschikt over een iets groter museum in zijn soort.
Er zijn woningen en werkplaatsen te zien uit de 17e en 18e eeuw. Men beperkt zich niet zoals ik in het museum dat ik een paar dagen geleden bezocht, tot de agrarische sector. Er zijn gebouwen te zien van overheid en handel, er is een prachtige kerk en er zijn gebouwen te zien van de rondtrekkende Sami die zich bezighielden met het hoeden van rendieren. Ik sprak een medewerkster die me iets over de positie van de Sami in het verleden en het heden vertelde.
Even een kaartje kopen? Niet nodig, het museum is gratis. Mag de hond mee? Nee dat kan niet want gevaar voor allergische reacties van mensen.
De Samiculuur
De laatste decennia is hun positie aanzienlijk verbeterd. Ze mogen hun eigen geloof weer belijden, hun eigen taal onderhouden en spreken, hun eigen cultuur verder ontwikkelen. Maar de decennia lange discriminatie is nog steeds voelbaar. Zo behoort een grootmoeder van de medewerkster tot een Samistam en nog steeds wil ze niet van harte meegaan in de vrijheid om haar Samicultuur uit te dragen. Want je kunt er altijd van in de problemen komen. De jonge generatie Sami dragen daarentegen van harte bij aan het oppakken en ontwikkelen van hun Samicultuur.
De moeizame relatie tussen Zweden en Rusland
Bij een van de huizen die vroeger ingenomen waren door de Russische bezetter spreek ik een medewerker die mij de historie van het huisje uitlegt. En uiteraard kom je dan te spreken over de huidige situatie. Hij vertelt dat in Zweden in 2017 de dienstplicht weer is ingevoerd. Hijzelf is ook in dienst geweest en is oproepbaar als dat nodig mocht zijn. Hij sluit niet uit dat dat ook eens zal gebeuren. Op mijn vraag hoe de Zweden de huidige situatie inschatten vertelt hij dat bijna iedereen bepaald niet optimistisch is maar zelf denkt hij dat het niet zo een vaart zal lopen maar als hij opgeroepen wordt zal hij zijn mannetje staan.
Ik vertel hem dat ik onlangs een documentaire heb gezien over Finland en hoe dat land in verhoogde paraatheid wordt gebracht langs de 1.340 kilometer lange grens met Rusland en hoe grenswachten onder hun ogen zien hoe op een paar honderd meter afstand van de Fins-Russische grens Rusland een nieuwe spoorweg aan het aanleggen is. En die spoorweg komt er niet om zoete broodjes te vervoeren. De medewerker kent die grote zorgen omdat hij zelf voor ¼ Fins is. Zijn grootmoeder van vaders kant is Finse en zij maakt zich grote, grote zorgen over de nabije toekomst. Finland kent al eeuwen een moeizame relatie met Rusland.
En zal Europe een rechte rug houden. Beiden hebben we daar zorgen over. Van eenheid in beleid is nog niet erg veel meer sprake dan enkele statements. Autocraten met een hang naar Poetin en Spanje dat een ver van mijn bed beleid uitvoert. Er zal meer nodig zijn dan alleen ferme uitspraken.
Zorgelijke tijden en het is me o.a. door dit gesprek eens te meer duidelijk dat in Europa nog lang geen sprake is van een eensluidend beleid.
Een ideale overnachtingsplek
Na dit bezoek rijd ik weg om spoedig een overnachtingsplek te vinden. Ik ben zo langzamerhand het gebied van de Höga Kusten binnengereden (De Hoge Kust). Hogere heuvels en weer een rijkdom aan meren. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn overnachtingsplek aan een meer gevonden wordt.
Een plek met een zwemstijger en een picknicktafel. De laatste bezoeker heeft er een bosje bloemen achtergelaten. Enig nadeel van deze plek: het vele verkeer dat langsrijdt bij deze plek. Soms wel meer dan 1 auto per uur.
Reacties