Een onverwacht mooi jachtgoed
Het wordt vandaag een mager verslag. Slechts één dorpje bezocht: Ficuzza. Maar wat voor een dorp! (43 km).
Een beetje in de lappenmand
Ik wordt vanochtend wakker met wat buikloop dus het lijkt me verstandig om het vandaag maar een beetje rustig aan doen en uit te kijken met eten. Ik rijd vanochtend weg van de Portella della Ginestra en mijn eerste reisdoel van de dag betreft het dorp Ficcuza. Dat is slechts 20 km verwijderd maar ik rijd bij aanvang de verkeerde richting op. De Portella della Ginestra is gewijd aan een massamoordpartij door een extreemrechtse afscheidingsbeweging gedurende de 1 mei viering van 1947 door een arbeidersbeweging waar een verkiezingsoverwinning gevierd werd. Tja zo reageert extreem rechts vaak: machteloos en redeloos.
Het is een mooi landschap waar ik doorheen rijd. Glooiend met af en toe wat bergen en veel meertjes. En geheel in strijd met het landschap beland ik onderweg in een gebied met heel veel grote telescopen: Telespazio Centro Spaziale dello Scanzano. Vreemd om in zo’n traditioneel agrarisch gebied plotseling een uiterst modern ruimtecentrum tegen te komen.
De weg naar Ficuzza is redelijk te berijden en ik merk dat ik mijn classificatie van de conditie van de wegen sinds mijn aankomst op Sicilië behoorlijk bijgesteld heb. Vond ik in de eerste week een weg ronduit slecht, nu beoordeel ik hem als heel goed te berijden. Echt slecht vind ik nu een weg als hij voor het grootste gedeelte is ingestort en geblokkeerd is. Zo pas je je dus aan de omstandigheden.
Inkopen doen in bizar gezelschap
Onderweg kom ik langs een supermarkt en ik heb veel nodig dus uitstappen. Ik kom de supermarkt binnen na een wat kleinere man van een jaar of zestig. Hij heeft een leren jasje aan en een donkere zonnebril op. Het is opvallend dat hij als een soort vorst naar binnen loopt. Hij begroet iedereen, of liever gezegd hij wordt door iedereen begroet. Hij geeft geen handen maar neemt handen minzaam in ontvangst en wordt overal gelijk bediend.
Als ik wat groenten in een zak wil doen om zelf af te rekenen wordt mij door het personeel beleefd verteld dat ik bediend zal worden maar nadat mijn voorganger geholpen is en dat duurt enige tijd omdat hij alles over de producten wil weten. Dus wachten maar totdat mijn 60-jarige voorganger volledig bediend is.
Ik denk niet dat hij de baas van de winkel in want daar ziet hij niet naar uit. Maar het lijkt wel een belangrijk dorpsfiguur te zijn. Het doet mijn fantasie op hol slaan: gewoon een goede burger? Wellicht de burgemeester of een andere notabel? Of is het dan toch nog een restant van… We zitten immers in de buurt van Corleone.
Ficuzza
Vaak maak ik me bij de planning van de reis een voorstelling hoe het dorp of de stad er in werkelijkheid uit zal zien. Meestal komt dat beeld niet uit. Maar hier in Ficuzza is dat totaal anders. Het is net of ik er al een keer eerder geweest ben zo vertrouwd doet het aan.
Het centrale punt van het dorp is een voormalig jachtpaleis dat aan een grote grasvlakte gelegen is. Daaromheen staan wat huizen en een paar cafés en restaurants en naast dat grasveld is weer een ander pleintje gelegen. Dan zijn er nog een paar straatjes en dat is het dan wel zo een beetje. Het is prachtig!
Ik ga eerst lunchen en wil daarna het jachtpaleis bekijken en eventueel nog een wandeling maken in het nabijgelegen bosgebied. Maar na de lunch wordt ik ontzettend moe en besluit eerst maar op zijn Italiaans om maar een lange siësta te houden en daarna het jachtpaleis te bekijken.
Het jachtpaleis van Ferdinand IV
Ik slaap een paar uur en keer dan weer terug naar het jachtpaleis. En dat wordt een grote verrassing. Ferdinand IV, de verbannen Bourbonkoning, nam er zijn toevlucht en liet er rond 1800 een neoclassicistisch jachtslot bouwen. In al zijn relatieve eenvoud een zeer geslaagd volledig symmetrisch gebouw.
Het blijkt wonderbaarlijk mooi gerestaureerd te zijn. Op de begane grond en in de kelders zijn de zalen ingericht door een zeer actieve regionale natuurvriendenorganisatie die veel onderzoek doet.
Op de eerste etage zijn de woonvertrekken van de koning en de koningin te bewonderen en is er een doorgang naar de paleiskapel die nu dienst doet als parochiekerk. Vanuit zijn privévertrekken kon de koning vanaf een intern balkon de kerkdiensten bijwonen.
De beherende organisatie maakt op een bescheiden wijze bekend dat ze de tentoonstellingen ondersteunen met multimediale middelen en vaak weet je dan dat je in Italië een onsamenhangend zootje aan slechte video’s te zien krijgt. Niet hier! Professioneel gemaakte film die in een heuse kleine bioscoopzaal vertoond wordt en er zijn eveneens professioneel gemaakte multimedia stations in de diverse zalen. Zo zie je dat niet vaak.
Het is al een lang bestaande organisatie. Er is een archief en ik zie nog onbeschermde mappen van begin van de vorige eeuw. Foto’s uit die tijd zijn interessant: een onderzoeksploeg die met panamahoed, driedelig pak en witte overhemden met hoge witte boord in hartje zomer in de gloeiende hitte onderzoek doen in de zon.
Er zijn opgezette dieren uit de regio te bewonderen, een vlinderverzameling en de hele kelder is gevuld met gedroogde boombladeren.
Ik als rustverstoorder
Ik wordt samen met een schoolklas rondgeleid door een medewerker die redelijk goed Engels spreekt en dat ook wil tonen aan de schoolklas. Dus hij begint alles uit te leggen in het Engels maar daar maak je een klas van ca. 10 tot 12 jarigen gek mee. Binnen de kortst mogelijke keren is het chaos. Ik zeg de medewerker dat ik ook alles in het Italiaans versta (leugen) en dat hij rustig in het Italiaans uitleg kan geven. Maar dat vindt hij jammer dus de chaos wordt alleen maar groter.
Als ik dan per ongeluk ook nog een oude schaafwond openkrab dan wordt het helemaal feest. Van de juf krijg ik een pleister en de kinderen zijn vol zorgen om mijn gezondheid. Als ze aan elkaar hebben doorgegeven dat je dan moet zeggen ‘how are you’ dan willen ze dat allemaal individueel aan mij vragen en verwachten ook een antwoord. Plus mijn achtergrond: hoe oud ik ben, waar ik vandaan kom, welke talen ik spreek enz. De concentratie is helemaal weg. Maar de juf en de meester vinden het schijnbaar ook belangrijk dat ze met een buitenlander kennismaken.
Mooie overnachtingsplek
Als de schoolklas klaar is loop ik nog een keer door het paleis heen om mijn foto’s te maken. Daarna, het is inmiddels 18.00 uur, rijd ik het dorp uit en vind langs een weg met heel veel kurkeiken mijn overnachtingsplek.
Een schaapsherder begeleidt zijn kudden onder vrolijk belgeklepper naar de stal voor de nacht. Fantastische dag.
Reacties