Het hoge noorden van Ierland

Vandaag rijd ik naar de regio Donegal om daar waarschijnlijk de laatste en twaalfde route van deze reis te rijden. De tocht naar Donegal is niet heel erg bijzonder. In Donegal bezoek ik Donegal Castle. Daarna rijd ik door via de vissershaven Killybegs naar een mooie kustroute over hele smalle weggetjes. Ik ben zo gefascineerd door deze kust dat ik besluit om Muckross Head als mijn overnachtingsplaats te kiezen. (87 km).

Op weg naar Donegal

Ik ben vroeg wakker geworden en kan al rond 8.00 uur vertrekken naar route 12 die zal beginnen in Donegal. Maar voordat ik wegrijd merk ik dat de koelkast het niet doet als ik op de motoraccu rijd. Zal waarschijnlijk een zekering zijn. Ik kan die zekeringskast niet zo snel vinden maar uiteindelijk vermoed ik dat hij onderdeel zal zijn van het elektriciteitsblok. Alle zekeringen blijken in takt te zijn. Maar één zekeringsingang heeft geen zekering. Waarschijnlijk er uit getrild. Nieuwe zekering er ingeduwd. Probleem opgelost.

Langs de kust van het schiereiland Dingle

Ik vertrek laat in de ochtend naar weer een noordelijker schiereiland: Dingle. Daar reis ik via het mooie strand Inch Strand, Minard Castle en Dingle naar Slea Head op het uiterst westelijke punt van dit schiereiland. (82 km).

Veel wind, bijna storm

Het heeft vannacht hard gewaaid en ik werd wakker van de schuddende bus. Ik kon moeilijk weer in slaap vallen maar uiteindelijk lukte dat met als gevolg dat ik vanochtend relatief laat wakker werd. Na ontbijt eerst het vuile water geloosd en vers water ingenomen, afval verwerkt, de was gedaan en de binnenkant een beetje schoon gemaakt. Rond 11.30 uur ben ik vertrokken naar het beginpunt van route 7 die mij over Dingle Peninsula zal voeren.

Inch Strand

Het waait nog steeds hard met af en toe fikse regenbuien. Mijn eerste stop is bij het Inch Strand. Een mooi breed strand en de witgekopte golfen maken indruk. Het valt me op dat er enkele campers op het strand staan. Mooi voor de betreffende camperaars natuurlijk maar er staan veel bordjes dat dat verboden is. Tja, zo werk je hard mee aan de toch al groeiende kritiek op het vaak asociaal gedrag van deze toeristen.

Een natte wandeling in de Glen Inchaquin

In de ochtend maak ik een mooie wandeling door de mooie Glen Inchaquin. Na de lunch besluit ik om de vijfde route niet helemaal uit te rijden maar om naar het begin van de 6^e route te rijden. Het is een heel mooie rit langs de kust en door woest landschap. De dag besluit ik met een bezoek aan het Staigue Stone Fort. Ik blijf daar gelijk voor de overnachting. (81 km).

Over wel heel smalle wegen naar de Glen Inchaquin

Vanochtend al om 8.00 uur op pad gegaan. Wat een onrustige nacht dreigde te worden vanwege de aanwezigheid aan de haven van een druk bezochte pub, bleek erg mee te vallen. Braaf werd tegen middernacht de ‘last order’ uitgeroepen en rond 1.00 uur waren alle gasten vertrokken.

De rit naar Glen Inchaquin gaat over een mooie kustweg. In de vele zee inhammen blijken in het voorjaar veel walvissen te komen. Er staan veel borden welke walvissen je hier kunt spotten en in welke maanden.

In de omgeving van Kilkenny

Vanochtend heb ik besloten om toch maar een aangepaste route te rijden. Ik rijd eerst via de tolweg naar het aardige stadje Kilkenny met een indrukwekkend kasteel van waaruit route drie begint. Die brengt mij in zuidelijke richting eerst naar de ruïnes van Kells Priory en een paar kilometer verderop naar de sfeervolle Kilree Monastic Site. Daar overnacht ik ook. (198 km).

Naar Kilkenny

Zoals voorspeld word ik wakker bij een strak blauwe hemel en een aangename temperatuur. Ik besluit om de route wat aan te passen. Cork (door TomTom vasthoudend als Cock uitgesproken) laat ik vandaag voor wat het is. Op zondag is zo een stad ook niet de beste plek om er te zijn. Wellicht over een paar dagen als ik er weer in de buurt ben.

Ik kies er voor om het eerste stuk van route drie te rijden. Daartoe moet ik via een tolweg naar Kilkenny rijden om vandaaruit via regionale wegen weer naar het zuiden te gaan. De tolweg is prima en kost voor het traject dat ik moet rijden en ongeveer 150 km lang is, slechts 1,90 Euro. Daar kunnen ze in Frankrijk wel een voorbeeld aan nemen.

Parma en Cremona

Op de 41e dag van de camperreis Sardinië gaat het weer een stukje verder naar het westen. Ik bezoek Parma in de ochtend waar ik natuurlijk Parmezaanse kaas en Parmaham voor thuis koop. Een uurtje verderop ligt Cremona waar ik graag het Museo del Violino wil bezoeken. Daarna rijd ik nog een stuk in de richting van de Italiaans/Franse grens.

Parma

Ik word vroeg wakker want de plaats waar ik overnacht heb ligt pal onder de landingsbaan van het vliegveld van Bologna. De wanhoop van bewoners rond Schiphol kan ik me goed voorstellen. Ik rijd rond 8.00 uur weg en ben een uurtje later in Parma. In Parma kan ik parkeren vlak achter het station en dan is het nog 15 minuten lopen naar het centrum.