Een dag met twee gezichten

Het eerste gedeelte van de rit van vandaag gaat langs de mooie Coppercoast van Zuid Ierland. Die eindigt even voor Ardmore waar ik een wandeling langs de kust maak. Daarna trek ik verder naar het westen over een afschuwelijk lelijke en oninteressante weg. Ik houd dat niet lang uit en sla op goed geluk linksaf weer richting kust. Maar dat houdt ook niet over. Ik overnacht aan de rand van een baai in het plaatsje Whitegate.

Langs de Coppercoast

Ik wordt relatief laat wakker gemaakt door de zon die zijn felle licht door de dakluiken van de camper naar binnen perst. Als ik buiten kom, het is ongeveer 8.30 uur is het al aangenaam warm. Vandaag en morgen zal het warm en zonnig zijn.

Na ontbijt en douchen rijd ik verder over de geplande route. Het is een heel mooie rit die soms vlak langs de kust gaat en dan weer een stukje landinwaarts gaat. Dit gedeelte van de route wordt de Coppercoast genoemd omdat in de 19e eeuw hier veel koper uit de grond gehaald werd. Ik meen me nog een Britse tv-serie te herinneren die in deze tijd speelde en volgens mij ook in dit gebied. De naam ervan is me ontschoten. Beetje simpel verhaal van moedige ruwe bolster, blanke pit die door zijn principieel en moedig handelen uiteindelijk een welvarende man werd en huwde met de ideale vrouw.

Kilmurrin Cove

De eerste stop tijdens deze rit is bij een mooie baai: Kilmurrin Cove. De baai snijdt diep het land in en aan de landzijde is een breed duin ontstaan die bestaat uit aangespoelde en door de zee glad gepolijste stenen.

Enthousiast door het onverwacht mooie weer en het feit dat het zaterdag is zijn veel Ieren er op uitgetrokken om hier een duik in de zee te nemen. Ik waag het er maar niet op ook al vertelt iemand mij dat het heel goed te doen is dankzij het warme weer en de warme golfstroom. Zij vertelt me dat het eigenlijk nooit heel koud in Ierland is. Sneeuw kennen ze vrijwel niet. Alles vanwege het milde zeeklimaat.

Een coppermine

Daarna rijd ik door naar een site waar de restanten van een kopermijn staan. Het hoofdgebouw is nog goed te herkennen evenals de mijnschacht en het gebouw waar de stoommachine in stond die de overige machines aandreef.

Er is ook nog een lorrie met een stukje spoor te zien voor het vervoer van het kopererts naar een haven 1 km verderop. Het uitzicht over de zee is hier prachtig maar daar hadden de ondergrondse mijnwerkers van destijds niet veel aan want de arbeidsomstandigheden waren heel erg slecht.

Wandeling Ardmore Head

De mooie route eindigt nabij Ardmore. Een mooi vissersplaatsje dat nu een toeristenplaatsje is geworden. Ik wil hier een niet zo heel lange wandeling maken die relatief makkelijk is. Die wandeling leidt me eerst langs Declan’s Hermitage.

Declan was prior van een klooster maar gaf er de voorkeur aan om het ‘management’ van het klooster over te dragen aan iemand anders en te kiezen voor een leven in eenzaamheid. Als je daarvoor kiest en bekend maakt dat er heilige bron naast je hutje staat dan word je in de katholiek traditie al snel heilig verklaard.

Verderop zie ik tegen een rots een wrak van een schip liggen. Het blijkt de Samson te zijn die in 1987 op deze plek strandde. Het is verbazingwekkend hoe in nog geen 35 jaar dit schip tot een wrak omgetoverd is mede dankzij het zoute water.

De angst voor Napoleon

Weer verderop zijn er twee uitkijkposten die uit de tijd van Napoleon stammen. De Ieren waren bang dat Napoleon de overtocht zou wagen naar de zuidkust van Ierland en ze hebben daarom een hele keten van wachttorens gebouwd van waaruit ze de eventueel snode plannen van Napoleon op de voet konden volgen.

Dat was echter maar gedeeltelijk waar omdat de berichten met een semaphone-paal met de hand doorgeseind werd en bij slecht weer was het zicht zo slecht dat berichten niet doorkwamen. Goed dat Napoleon dat maar niet wist.

Voordat ik weer van de kust het land in loop kom ik langs nog een heilige bron: Father O’Donnell’s Well. Ik heb inmiddels begrepen dat Ierland vergeven is van heilige bronnen.

Het leek tijdens de hele wandeling wel of het voorjaar was. Heel veel planten staan nog in bloei die bij ons al lang uitgebloeid zijn. Het is bijzonder dat evenals in Schotland de landbouwgronden tot vlak langs de kust reiken. Iets wat we in Nederland niet kennen volgens mij omdat we altijd eerst de rijen duinen hebben.

Round Towers

Ik kom weer in Ardmore aan en bezoek daar de ruïnes van een kerk met kerkhof en een round tower. De round towers zijn al voor de inval van de Noormannen gebouwd en dienden waarschijnlijk als klokkentorens maar daar is men het niet over eens.

Velen beweren ook dat de round tower dienst deed als kapel. In ieder geval zijn ze stevig gebouwd omdat ze in veel gevallen de bijbehorende kerken overleefd hebben. De aanwezigheid van een round tower was er vaak de reden voor om archeologisch onderzoek te doen naar de inmiddels verdwenen bijbehorende kerk.

Een teleurstellend einde van de route

Terug in Ardmore rust ik wat uit om het laatste gedeelte van de rit van vandaag te doen. Dat valt hard tegen. Zo mooi als het eerste gedeelte was, zo lelijk is het tweede gedeelte. Saaie snelweg die me rechtstreeks naar Cork zal leiden. Het doet me twijfelen of ik de vele kilometers naar Cork wel wil rijden. Tijdens de wandeling sprak ik namelijk een echtpaar dat in Cork woonde en mij vertelde dat Cork niet bepaald een wereldwonder is. Ik ga er vanavond maar eens over nadenken.

Moe van de snelweg rijd ik een willekeurige weg in die leidt naar Whitegate. Daar vind ik mijn overnachtingsplek aan een baai. En tegen de belofte van het Ierse KNMI in gaat het ook nog regenen.

Delen met je netwerk?
(Visited 65 times, 1 visits today)