Niets bijzonders

Ik begin de dertigste dag van de camperreis Sardinië met een wandeling door een rotsig en heide-achtig landschap en vervolg dan mijn reis naar het zuidoosten. Er gebeurt niet veel bijzonders dus het wordt een kort verslag.

Wandeling rond de toppen van de Montiferru

Ik sta weer vroeg op om de hitte te ontlopen tijdens de voorgenomen wandeling. De voorspelling is dat morgen de temperatuur ongeveer met zes graden zal dalen. 27 Graden! Dat moet aanvoelen als vriesweer.

Ik begin de dag na het ontbijt met het vullen van de watertank en de drankflessen met het superieure water (althans dat zegt men) van een van de 7 bronnen. Daarna rijd ik de korte afstand naar het begin van de wandeling: een aantal zendmasten van de RAI. De laatste 2 kilometer gaat soms vrij steil omhoog over een onwaarschijnlijk slechte weg.

Op het Pinisola del Sinis

Op de negenentwintigste dag van de camperreis Sardinië bezoek ik de bekende opgravingensite van Tharros en het historisch museum van Cabras. Dan ga ik verder naar het noorden om een wandeling te maken door een van de droogmakerijen in Capo Mannu. Dat lukt niet helemaal. Onverrichter zaken rijd ik door naar San Leonardo de Siete Fuentes om daar te overnachten.

Gisteren

Graag wil ik, alvorens aan het dagverslag te beginnen, nog even iets vertellen over een ontmoeting gisterenavond. Na het avondeten zit ik nog wat in de avondkoelte naar muziek te luisteren als er een bestelbusje stopt die het langs de weg liggende terrein wil oprijden. Er stapt een uit de kluiten gewassen man uit en hij zegt me met woord en gebaar dat het prima is dat ik hier overnacht maar dat het plezierig zou zijn als ik een paar meter naar voren kan rijden zodat hij morgenvroeg met zijn landbouwvoertuig makkelijk het zandpad op kan rijden. Natuurlijk wil ik dat doen.

Hij blijft echter zonder te reageren luisteren naar de muziek en dan vraagt hij wat voor muziek dat is. Ik zeg hem dat het de Hongaarse Dansen zijn van Brahms. Hij luistert geboeid verder en hij vraagt mij na enige tijd of ik het voor hem wil opschrijven. Natuurlijk wil ik dat maar ik geef hem eerst een glas witte wijn. Als ik de titel en alles genoteerd heb en voor hem neerleg luisteren we nog samen zonder iets te zeggen naar 3 of 4 tracks. Zijn grote ronde hoofd deint zachtjes mee op de maat van de muziek. Dan zegt hij met een diepe zucht dat het prachtig is. Hij bedankt me voor de wijn en het papiertje en wenst me goede nacht en rijdt zijn terrein op.

Van de kust naar het moeras

De zevenentwintigste dag van de camperreis Sardinië begint met een wandeling langs de kust bij Porto Palma. Het is helaas niet zo erg helder weer. Daarna verder gereisd naar het noorden. Een afwisselende route. In Oristano een wandeling door het oude centrum gemaakt. Daarna het voormalige moerasgebied ingereden dat nu een vruchtbaar landbouwgebied is. Daar langs een van de vele akkers een overnachtingsplek gevonden.

Wandeling Porto Palma

Op 6.30 uur opgestaan en om 7.00 uur de paar kilometer gereden naar Porto Palma waar de kustwandeling begint. Het is een wandeling die goed te doen is. Slechts in het begin zijn er enkele heel steile gedeeltes en het pad is er vaak slecht en de zee ligt diep beneden mij.

De Costa Verde

Op de zesentwintigste dag van de camperreis Sardinië ben ik vroeg opgestaan om van de koelte van de ochtend gebruik te maken bij een wandeling door de wandelende duinen. Daarna heb ik het mijnbouwmuseum bezocht. Vervolgens nog een 20 km naar het noorden gereden naar de kustplaats Porto Palma waar ik morgenvroeg een kustwandeling wil maken.

Wandelende duinen

Zoals met mezelf afgesproken sta ik vanmorgen om ongeveer 5.30 uur op om na ontbijt rond 6.00 uur te vertrekken voor een wandeling door het gebied van de wandelende duinen van de Costa Verde.

Wandelende duinen??? Ja, wandelende duinen. Het zijn duinen die vaak matig begroeid zijn en door de wind steeds de neiging hebben om op te schuiven. De wortels van de beplanting houden ze immers niet hun plaats. Ik heb wandelende duinen eerder meegemaakt in de zuidwest hoek van Spanje maar die waren niet zo spectaculair als hier. De duinen hier zijn vaak hoger dan 50 meter  en je ziet ze bijna als een zandlawine op je af komen.

De moeilijkheid voor wandelaars van wandelende duinen is dat, als de beschrijving van de wandelingen en de kaarten niet regelmatig geactualiseerd worden, de realiteit een heel andere kan zijn dan in de beschrijving of op de kaarten staat aangegeven.

Van de oudheid naar de 20^e eeuw

Vandaag is een dag met uitersten. Ik begin de vijfentwintigste dag van de camperreis Sardinië met een bezoek aan de Phoenicische Tempio di Antas, daarna rijd ik door een mooi groen berglandschap om vervolgens een compleet verlaten mijngebied vol met ruïnes te doorkruisen om tenslotte te eindigen bij het mooie strand en de zee bij Magazzini.

In het kielzog van een cameraploeg

Ik ben niet zo vroeg opgestaan omdat ik pas om 9.30 uur terecht kan op de site van Tempio di Antas. Ik ben er samen met een kleine cameraploeg die beelden voor een documentaire aan het opnemen zijn. We zijn de eersten die de site vandaag bezoeken.