Dag 30: Van Stornäs naar Arvidsjaur Rastplats

Over onverharde wegen met rendieren als medeweggebruikers

Vandaag wil ik naar Malmberget rijden maar door omstandigheden haal ik niet eens de helft. Ik rijd door een prachtig Sami landschap over verharde en vooral onverharde wegen. Indrukwekkend! (280/5.123 km).

Trappstegforsen

Ik rijd al vroeg weg vanaf mijn overnachtingplek nabij Stornäs. De eerste stop is een paar kilometer voorbij Saxnäs. Het betreft Trappstegforsen. Het is geen waterval zoals we die gebruikelijk voor ogen hebben. Het is meer een kruising tussen een waterval en een serie aaneengesloten stroomversnellingen. Hij is prachtig. Het water zoekt een weg tussen de vele rotsblokken in de rivier. Hij is ontzettend breed maar dat doet niet af aan de kracht waarmee het water er doorstroomt.

 

De hittegolf op de poolcirkel

Ik moet eerst via tal van wegen mijn weg vinden naar de hoofdweg E45 die mij verder naar het noorden zal brengen om daar hopelijk een koelere temperatuur te vinden. Maar als ik de meest recente weer-app bekijk zie ik dat de hitte langer zal voortduren dan gisteren nog voorspeld werd. Het duurt in ieder geval nog tot het einde van de week. Ik vind het een heel zorgelijke ontwikkeling. Waar ik nu zit is slechts een paar kilometer van de POOLcirkel verwijderd en ook daar slaat de hitte toe. De Zweden weten niet zo goed wat ze er van moeten denken: gesmolten asfalt?; menigeen heeft dat nog nooit eerder gezien. Ze kijken er naar alsof ze ehhh, tja… alsof ze asfalt zien smelten.

Rendieren voor de auto

De route naar de E45 gaat langs diverse soorten wegen. Maar voor de helft ook langs onverharde wegen. Dat schiet dus niet erg op met een snelheid van ca. 20 km/h. Maar wat een prachtige route!!! We rijden door Lapland, het gebied van de Sami. Onderweg zie ik (weliswaar lege) opvangplekken voor rendieren. En als ik daar voorbij ben dan zie ik plotseling op een onverharde weg een jong rendier vlak voor mijn auto oversteken. Hij ziet er niet heel erg gezond uit maar lijkt geheel niet bang en blijft rustig aan de kant van de weg staan. Later zie ik er nog twee op dit gedeelte van de route maar die zijn te snel om ze op de foto vast te leggen.

 

De verkeerde afslag in het leven

Vervolgens kom ik langs de zoveelste waterval/stroomversnelling waar ik de lunch zal nemen. En Luna kan de hele rivier leegdrinken als ze wil. Het is bijna idyllisch: wat heb je nodig om gelukkig te zijn? Water, een stuk brood en goede kaas en wat is mooier als je het water gewoon uit de rivier kunt drinken. Dat is in West Europa helemaal niet meer mogelijk. Ergens hebben we de verkeerde afslag genomen en niet meer gelet op de echt belangrijke dingen in het leven ter wille van onze materiële welvaart. Geen verwijt want ik heb er zelf ook aan deelgenomen. Het leven kan zo eenvoudig zijn!

Als we weer verder willen reizen merk ik dat de airco het niet doet. Dat is met name voor Luna een groot probleem met haar dubbele vacht. Ik probeer van alles uit maar niets werkt. Tot ik uiteindelijk merk dat ik het aan/uitknopje niet ingedrukt heb. Het leven kan zo eenvoudig zijn!

Weer een onverharde weg in aanbouw

Aan het begin van een nieuw stuk onverharde weg staat een groot bord dat zegt dat gedurende meer dan 20 km we last kunnen ondervinden van serieuze wegproblemen. Dat neem ik met een korreltje zout want die onverharde wegen ken ik inmiddels wel. Hoogmoed komt voor de val.  Het blijkt dat gedurende die meer dan 20 km het gehele wegdek en het fundament ervan vernieuwd wordt.

Sorry nu volgt een stukje wegenbouwtechniek. De bodem is stevig genoeg voor deze weg want vol met rotsen maar het vereist, om een gelijkmatige ondergrond en krachtverdeling te krijgen dat er geëgaliseerd moet worden met een eerste dikke laag grof en daarna een tweede eveneens dikke laag fijn grind. Dat is wel andere koek dan de onverharde wegen die ik tot nu toe gereden heb.

Ik hou even op met schrijven van deze blog want ik hoor net een getrappel naast de camper en er blijkt een groep van ca 7 rendieren voorbij te lopen. Waar is mijn camera. Hoe moet ik snel instellen. Te laat want ze zijn al uit het zicht verdwenen.

Nog een terzijde: ik klaagde laatst dat mijn vaardigheden bij het fotograferen bijna verdwenen waren. Maar gisteren merkte ik dat er ook technisch iets niet goed werkt met de camera. Soms gaat hij geheel uit zichzelf meerdere foto’s maken met vreemde instellingen. Ik heb de camera meer dan een jaar niet gebruikt en nu is het net of de camera zegt: als jij geen foto’s maakt dan zal ik het zelf wel doen. Hij is toe aan een grondige revisie en ik kan de schuld van de vele mislukte foto’s in de schoenen schuiven van de camera.

Geholpen door de wegwerkers

Ok, terug naar mijn college weg- en waterbouw. Het is lastig rijden over die laag grof grind. Het zijn grote stenen en er is dus veel gehobbel en het tempo moet omlaag. De laatste 5 km van het traject komt de tweede laag in beeld: een dikke laag fijn grind. Dat zal een stuk beter rijden.

Dat is het geval als die tweede laag aangewalst is. Maar bij de allerlaatste kilometers is dat nog niet gebeurd: er is net een verse laag fijn grind gestort en ik rijd mijzelf vast in die rulle laag. Breed grijnzend staan een paar wegwerkers het te aanschouwen. Met veel Zweedse woorden en nog meer internationale gebaren wordt mij duidelijk gemaakt dat dat vaak voorkomt. Maar geduld we roepen even de wals op. En inderdaad na een paar minuten komt er een wals aangereden. En geen lullig walsje zoals we die in Nederland kennen om een beetje zand te pletten maar een joekel met wielen met een doorsnee van ca 1,5 meter die al het grind aanperst en verpulvert.

Eerst even mij achteruit los trekken wat natuurlijk een peulenschilletje is voor zo een monster. Daarna maakt de walseur, of hoe heet zo’n man, dat ik achter hem moet blijven rijden dan egaliseert hij alles en kan ik er daarna weer vrolijk door rijden. Het werkt.

Sorsele

Ik kom aan in het prachtig dorpje Sorsele gelegen aan een prachtig meer. Via de internetsite Visit Sweden promoot dit dorpje zich als een niet belangrijk maar uiterst gerieflijk dorp om er een paar dagen door te brengen. Alles ziet er tiptop uit. Zo kun je je dorp dus goed promoten.

Even kotsen: Arvidsjaur

Dat is een heel ander geval in het stadje Arvidsjaur iets verderop. Het ziet er naar uit dat dat stadje vroeger de zelfde potentie had als Sorsele. Maar de groei stond waarschijnlijk voorop dus is er een gigantisch grote camping aangelegd die ik wilde bezoeken om mijn was te doen. Maar de sfeer is verschrikkelijk in dat stadje: plat, goedkoop, commercieel enz. Ik kan me voorstellen dat mensen zo een drukke sfeer leuk vinden. Niets op tegen. Hoe meer mensen hier verblijven hoe minder ze op andere plekken aanwezig kunnen zijn. Ik ben maar snel weggereden op zoek naar een andere overnachtingsplek aan een rivier waar zojuist rendieren voorbij kwamen. En nu ik dit schrijf keren ze weer terug. Weer te laat met de camera.

In tegenstelling tot wat ik gisteren schreef, zijn rendieren van de Sami vaak gedomesticeerd die vaak bijeenkomen in de afgezette terreinen waar ik gisteren langs kwam. Ik weet niet hoe dat precies werkt. Zal ik nakijken komende dagen.