Wandelen in het koele middengebergte

Op de zevende dag van de camperreis Sardinië staat er een wandeling door het Parco del Limbara op het programma. Hoewel het op 1350 meter hoogte aanzienlijk koeler is dan in de laagvlakte kies ik er toch voor om in de ochtend vroeg te vertrekken.

Een koele nacht

Een  prima nacht gehad. Heerlijk koel; ik hoefde niet eens de koelkast op gas te laten lopen vannacht. Ik word om ca. 7.00 uur wakker en de stilte om me heen is oorverdovend. Slechts vogels verstoren de stilte. Ik wil vandaag een van de wandelingen maken die ik thuis al had uitgestippeld door het Parco del Limbara.

Overigens: wat ben ik blij dat ik de autoroutes en wandelroutes thuis al voorbereid had. Ik hoef de TomTom of de GPS maar aan te zetten en ik kan gaan lopen of rijden. Niets geen gezoek naar het begin, niks geen gezoek naar parkeerplaatsen. Ik word er als een vorst naar toe geleid.

Vanwege de hitte (ook op 1350 meter) wil ik vroeg vertrekken. Na ontbijt vertrek ik naar het startpunt van deze wandeling dat slechts 7 km van hier verwijderd is. Daar aangekomen blijk ik, en dat verbaast mij niets, de enige parkeerder te zijn op het parkeerterrein. Logisch het is maandag, het is vroeg en het toeristenseizoen is nog niet begonnen.

De koelte tegemoet

Op de zesde dag van de camperreis Sardinië maak ik een sprong in de tijd. Waren we gisteren in 1600 v. Chr., het eerste bezoek van vandaag betreft een middeleeuwse burcht, het Castello di Balaiana, uit ongeveer 1200 en een bijna even oude Capella di San Leonardo. In de middag zoek ik het hogerop: De Monte Limbara. Een middengebergte dat ongetwijfeld koelere temperaturen zal kennen.

Castello di Balailana

Ik sta vanochtend vroeg op. Na douchen en afwassen ben ik rond 8.00 uur op pad naar het Castello di Balailana.

Het is niet ver rijden maar de TomTom geeft om de paar honderd meter aan dat ik om moet keren terwijl ik zeker weet dat ik de goede richting op rijd. Na enig nadenken de oplossing. Omdat ik gisteren de camper heb geparkeerd een paar honderd meter voor de laatste site die ik bezocht heb, registreert TomTom dat ik die dus nog moet bezoeken en dringt er bij mij op aan om om te keren. Volstrekt logisch natuurlijk maar niet de menselijke logica.

De eerste route in het Noordoosten van Sardinië

Na een koud begin van de dag in de glasheldere zee besluit ik om het eerste gedeelte van de eerste route te rijden. Rotsformaties, de Stella Maris en de belofte van een bezoek aan een opgravingensite zijn mijn deel.

Je zult inmiddels ontdekt hebben dat ik weinig foto’s publiceer. De reden is dat het internet hier zooooo traag is en vaak helemaal afwezig, dat updaten veel te veel tijd in beslag neemt. Na thuiskomst zal ik de  blog bijwerken met meer foto’s.

Een matinale douche

Ik heb gisteren een mooie overnachtingsplek gevonden vlak aan zee nabij Rena Majore. De plek ligt aan een relatief rustige weg en het is slechts 50 meter lopen naar een van de vele strandjes.

Ik heb goed geslapen maar ben toch al om ongeveer 7.00 uur wakker. Het uitzicht op de zee is wonderschoon. Ik besluit op te staan en mijn ochtenddouche in zee te doen. Er is nog niemand op het strandje. De zee ziet er aanlokkelijk uit: weinig golven en kristalhelder water. Maar de temperatuur valt nog wat tegen. Het is nog te vroeg in het seizoen.

De industrieterreinen van Palau

Een vroege aankomst op Sardinië. Maar ik heb niet veel meer van het eiland gezien dan industrieterreinen. Mijn sleutel van de inverter is op raadselachtige wijze verloren geraakt. Die koop je niet zo maar ergens. Dus een lange tocht langs tal van bedrijven op industrieterreinen.

Ride on ride off of toch niet?

Ik word omstreeks 5.00 uur wakker in een gerieflijke stoel op de ferry die mij naar Sardinië zal brengen. We zijn bijna in de aankomsthaven van Olbia. Zo van een afstand te zien niet zo een heel bijzonder stadje. Maar dat geldt voor meer havensteden.

Reisdag door België, Luxemburg en Frankrijk

De voorbereiding van de reis is niet probleemloos verlopen maar tenslotte is het gelukt om de technische problemen toch op te lossen. Voor een geldige toegang door België, Luxemburg, Frankrijk en Italië moet ik binnen 48 uur na een negatieve PCR-test over de Frans/Italiaanse grens heen gaan. Dat betekent dus een vrij eentonige rit over autowegen en geen tijd voor uitstapjes en pauzes op mooie plekken. Een beetje saaie dag dus.

Camperproblemen

De week voor mijn vertrek heb ik de camper nog even laten nakijken. Bovendien moest de jaarlijkse APK-keuring nog plaatsvinden. Helaas bleek bij de inspectie dat de dynamo op zijn laatste benen liep en dus vervangen moest worden. Dure grap. De zaterdag voor mijn vertrek kon ik de camper ophalen. De zondag besteed aan het inladen van de camper. Dat had ik twee jaar niet gedaan dus de routine was er een beetje weggezakt. Maar dankzij de inventarislijsten is het toch nog snel gebeurd. Voor de zekerheid heb ik alle apparatuur ook nog maar even getest. O.a. de inverter (het apparaat dat 15 V stroom omzet naar 230 V stroom).