Dag 41: Van Storuman naar Dallund

Verkoeling op komst

Ik rijd vandaag naar het oosten om het plaatsje Storuman, het stuwcomplex van Kattisavan en Lycksele te bezoeken. Maar een heftig onweer zorgt er voor dat dat niet haalbaar is (167/7.044 km).

Storuman

Ik rijd eerst naar het begin van de nieuwe route. Die begint in het stadje Storuman. Er is niet veel bijzonders te zien in dit overigens vriendelijke plaatsje, maar ik heb een apotheker nodig en een opticien. Beide zijn gevestigd in dat stadje.

De apotheek is piep- en piepklein. Het pand kan nauwelijks ruimte bieden aan de twee medewerkers die er aanwezig zijn. Ik leg mijn probleem uit en vraag om talkpoeder. Dat hebben ze maar de vriendelijke verkoopster vraagt of er niet meer aan de hand is en of er niet andere hulpmiddelen ingezet moeten worden met de waarschuwing dat een medisch probleem nooit onderschat moet worden.

Ik kan de door haar voorgestelde alternatieven met redenen afwijzen. Dan vraagt ze of ik nog voldoende andere middelen in huis heb. Paracetamol? Nee dank u. Ibuprofen? Nee dat heb ik nog. Iets tegen maagproblemen op reis? Nee heb ik ook in de reisapotheek. Moet er verder nog iets aangevuld worden in de reisapotheek. Neeeeee ik heb alles al! Aardig bedoeld maar als ik op alles ja gezegd had was waarschijnlijk de hele winkelvoorraad uitverkocht in deze kleine en vriendelijke apotheek.

Dan de opticien. Die zit tegenover de apotheek. Helaas, de opticien is op vakantie. Tja daar heeft die vrouw/man ook recht op. Dan nog maar een paar dagen voort met een zonnebril met één oor. Of hoe heet zo een onderdeel eigenlijk?

De stuwdam van Kattisavan

De volgende stop is bij het indrukwekkende stuwcomplex bij Kattisavan. Net als een paar dagen geleden is hier een heel lang gerekt meer in tweeën geknipt om energie op te wekken.

Het is een vrij lange stuwdam die over de volle breedte van het meer open- en dichtgezet kan worden. Nu is er slechts één sluisdeur enigszins geopend om ongetwijfeld veel energie op te wekken met de angstwekkende kracht van het water.

Het is inmiddels rond het middaguur dus we lunchen aan de rand van het meer.

En dan eindelijk een verkoelend onweer!

Ik wil nog een paar kilometer doorrijden naar Lycksele om daar de vroegere Sami-markt (tegenwoordig openluchtmuseum) te bezoeken. Maar ik zie in de verte de beloofde donkere wolken naderbij komen. Bovendien hoor ik in de achtergrond het gedonder van onweer.

Dat lijkt me geen goede omstandigheid om met Luna in een auto te reizen. Ik weet niet zo goed of ze de afgelopen zomers onweer meegemaakt heeft en hoe ze daar op reageerde. Ik heb er in ieder geval geen zin in om met een hyper-hondje in de camper te moeten rijden.

Dus ik besluit al vroeg om een overnachtingsplek te zoeken in dit gebied dat rijk aan meren is. Het onweer zet niet echt door dus kunnen Luna en ik nog een flink stuk lopen over de eindeloos onverharde maar goed begaanbare wegen langs meren door een bosgebied.

We zijn precies op tijd terug want net als we willen instappen barst het onweer los met veel geflits en veel gedonder. En Luna? Ze gaat lekker liggen. Doet nog één oog even open om er zeker van te zijn dat ik er ben en valt, niet gestoord door geluid en licht, in een diepe slaap.

Tijd genoeg om iets langer dan normaal te koken met de laatste fles wijn die ik uit de eigen kelder had meegenomen. Tijd zat om deze korte blog te schrijven.