Dag 39: Van Esoya naar Mo i Rana

Het laatste deel van de Kystriksveien

Vandaag het laatste deel van de mooie Kystriksveien afgelegd. Evenals gisteren val je op deze route van de ene verbazing in de andere over zo veel natuurschoon (175/6.722 km). 

De veerdiensten

Vandaag vallen er twee ferry-overtochten onder de te rijden route. Beide overtochten zijn gratis. Ik vermoed dat als de veerdienst een essentieel onderdeel van weg 17 is dat hij dan gratis is maar als er over de weg een redelijk alternatief is dat je dan voor de overtocht moet betalen.

De eerste oversteek is van Esøya naar Agskärdet. Dat is slechts een overtocht van een half uurt. De tweede overtocht is die van Jektvika naar Kilboghamn en die duurt meer dan een uur. Daar komt dan nog de wachttijd bij.

De voordelen van een goede opvoedingscursus

Op een van de boten varen nog  twee andere honden mee. Een hysterische Cocker Spaniel die tot ergernis van alle opvarenden constant aan het blaffen is, een Teckel die wat angstig in een tas meevervoerd wordt en ten slotte Luna. Luna keurt de Cocker Spaniel geen blik waardig en snuffelt ter geruststelling aan de teckel die er rustiger van wordt.

Tegenover mij blijft Luna gewoon zichzelf. Als ik een foto wil maken laat ik haar lijn los en zeg ik ‘wacht’. Dat wekt bewondering bij de passagiers als ze ook inderdaad wacht en ik aan het fotograferen ben. Ze zit dan nog precies op dezelfde plek als ik weer terugkom. Een van de passagiers kijkt voortdurend heen en weer tussen Luna en de Cocker Spaniel en daar worden de eigenaren heel nerveus van want ze doen hun best om het beest onder controle te krijgen maar doen volgens mij volstrekt het verkeerde hetgeen het blaffen alleen maar aanmoedigt. Ze wordt volgestopt met hondensnoepjes en dan gaat zo een hond natuurlijk denken: als ik maar veel blaf dan krijg ik vanzelf veel hondensnoepjes.

Weer 30 °C de komende dagen

Vandaag zou er een koelere periode moeten aanbreken volgens de weersvoorspelling van gisteren maar men heeft zich weer bedacht en de 30 °C temperatuur wordt vandaag en morgen weer bereikt. Daarna wellicht?

Noorwegen-Zweden

Op een van de veerdiensten spreek ik met een Noors stel en ik vraag ze of er veel verschil zit tussen Noren en Zweden. Dat wordt volmondig bevestigd. En het zijn niet de voor de hand liggende redenen die daarvoor zorgen. Vreemd genoeg speelt hier de tweede wereldoorlog nog steeds een rol.

Zweden is gedurende WOII neutraal gebleven en veel Noren hebben daar veel moeite mee. Ze vinden het eerder laf dan principieel. Als je ziet dat jouw buurlanden aangevallen worden door een misdadig regime, dan past het niet om je afzijdig te houden dan moet je kiezen. Sterker nog er zijn vele verhalen die rondgang doen over de weinig eervolle houding van Zweden: grenzen proberen dicht te houden en vluchtelingen vanuit Noorwegen (o.a. krijgsgevangenen) terugsturen naar Noorwegen.

Het blijkt ook dat de Noren een veel hechtere verwantschap voelen met de Denen dan met de Zweden. Die Scandinavische eenheid is dus niet zo vanzelfsprekend. De man vertelt mij dat hij bij geschiedenis en aardrijkskunde meer geleerd heeft over Denemarken, Great Britain en zelfs de Benelux dan over Zweden.

Het is natuurlijk de mening van slechts twee mensen en ik weet niet hoe representatief die mening is maar ik was er wel door verrast.

Toch weer dat milieuprobleem

Tussen de veerdiensten door verandert langs de weg het landschap voortdurend. Je komt om iedere grote bocht weer een nieuw landschap tegen. Ik ben er zo door gefascineerd dat ik helemaal vergeet om foto’s te maken. Iets wat me eigenlijk nooit gebeurt.

Wat me wel opvalt als verschil met 10 jaar geleden is, zoals ik gisteren al schreef, dat als je goed kijkt je de aantasting van het milieu wel heel vaak tegenkomt: gletsjers die verdwenen zijn kale gletsjerbedden. Een ontluisterend gezicht.

Het einde van de Kystrisveien

Aan het einde van de Kystriksveien kom ik in Mo i Rana aan. Dat is een wat grotere plaats in Noorwegen en ligt bijna aan de grens. Het is net op tijd dat ik daar aankom want de kastjes en zeker de koelkast zijn volledig leeg. Zelfs geen eten meer voor vanavond. Dus flink ingekocht en omdat ik geen zin in koken heb koop ik per uitzondering dan maar een kant en klaar maaltijd van de Coop die achteraf uitzonderlijk goed blijkt te zijn.

Ik rijd Mo i Rana uit en binnen een half uur ben je weer volledig door de natuur omgeven. Voor Amsterdammers: alsof er in Amstelveen gelijk een groot en beschermd natuurpark begint.

Mijn overnachtingsplek vind ik op een groot terrein met uitzicht op bergen die nog een beetje besneeuwd zijn. Op dat grote terrein ben ik de enige die er staat. Dat zal ik toch wel weer erg missen als ik weer in Nederland terug ben.

Wat ik lees

Het lijkt of ik geen boek meer aanraak. Maar dat is niet waar. De laatste twee dagen heb ik van Anjet Daanje De Mei-jaren gelezen. Precies, de auteur waarover ik een paar weken geleden al schreef.

Weer zo een fantastisch boek maar nu van geringere omvang. Slechts 77 pagina’s dus eigenlijk een novelle. Ik kan niet te veel over de inhoud vertellen omdat ik daarmee de kern van het verhaal al verraad.

Het gaat over twee samenwonende schilders waarvan in het begin blijkt dat een van hen aan het dementeren is. Maar het is nog niet duidelijk wie. Het wordt echter steeds helderder.

Het is ontzettend knap hoe Daanje de geest van het slachtoffer beschrijft door een op zich volstrekt samenhangend verhaal te schrijven; helaas buiten de realiteit. Het is beklemmend om te lezen hoe die persoon zich aan het verliezen is in zichzelf. Aan te raden om te lezen. En als je het leest en je vindt het niets dan is er geen man over boord want de novelle telt slechts zevenenzeventig bladzijden en dat kan nooit veel tijd in beslag nemen. Een ander geweldige roman over dit onderwerp is Hersenschimmen van J. Bernlef.