Dag 14: Van Högklint Utsiktsplats naar Herrvik

Het zuiden van Gotland

Vandaag bezoek ik een grafmonument in de vorm van een schip uit de bronstijd, ga ik verder naar het zuiden om aan de kust rotsformaties te bekijken die hier bekend staan onder de term ‘raukar’ en bezoek ik een kerk die lovend genoemd wordt in enkele reisgidsen maar waarvan ik het bijzondere ervan niet kan ontdekken. Ik overnacht in het schitterende haventje Herrvik (174/2.581 km).

Gannarve scheepsgraf

Het is bewolkt weer nadat het vannacht veel geregend heeft. Na wandelen met Luna en ontbijt vertrek ik naar het zuiden van Gotland. De eerste stop betreft het Gannarve scheepsgraf. Eerder op deze reis bezocht ik al een vergelijkbaar monument: Ales Stenar nabij Ystad.

In vergelijking met Ales Stenar ziet het scheepsgraf van Gannarve er veel completer uit. Het is opgebouwd uit aanzienlijk kleinere stenen maar de vorm is veel herkenbaarder. Hier is men veel zekerder over de functie van dit stenen monument. Dacht men bij Ales Stenar dat de stenen zijn opgericht om een kosmische tijd te berekenen of om als baken te dienen voor de scheepvaart, hier is men veel stelliger dat het hier een grafmonument betreft dat uit de bronzen tijd stamt (1100 tot 500 vC). Er zijn hier restanten gevonden van urnen met as van de gecremeerde lichamen.

Raukar

Verder naar het zuiden over alweer doodstille wegen. Het landschap is vrij vlak en kleine boeren bewerken hier de grond. Er zijn ook kleine bosgebieden maar anders dan op het vaste land betreft het hier vaker loofbossen dan naaldbossen.

In het Holmhäller Natuurreservaat kan ik mijn camper vlak aan de kust parkeren. Deze kust is bekend om zijn vele raukar. Raukar zijn stenen rotsformaties die soms wel 5 meter hoog kunnen worden en die ontstaan door de erosie van de kalkstenen rotsen door de golfslag van de zee. Ze kunnen zeer grillige vormen aannemen en hebben vaak het effect alsof de stenen op een wonderlijke manier gestapeld zijn.

Ik loop bijna 2 uur door het bos achter de kust en stuit steeds weer op de bizarre vormen van de rotsen. Ik rust uit bij een stel vissershutjes waar ik wat water kan krijgen voor Luna.

Daarna lunch ik en ga ik weer langs de oostkust naar het noorden waar ik langs een themapark in aanbouw kom waarin de oorspronkelijke huizen uit deze streek weer worden herbouwd. Het wordt een ongelooflijk groot gebied en ik vraag me af hoe lang het zal duren voor de bouw afgerond is. Momenteel heeft de bouwlust slechts 3 boerderijen en schuren opgeleverd.

In het gebied dat ik nu bereis zie ik dat bij veel boerderijen molens zijn gebouwd. Het maken van meel lijkt hier geen gemeenschappelijk aangelegenheid te zijn maar gegund te worden aan de meer welgestelde boeren die zich de bouw van een molen konden veroorloven.

De kerk van Lau

Het laatste bezoek van vandaag betreft de kerk van Lau. Hij blijkt volgens de gidsen een belangrijke kerk te zijn. Niet in de laatste plaats omdat vanuit deze kerk strijders werden geronseld om op kruistocht te gaan naar Koerland (onderdeel van Letland) om dit gebied te kerstenen. Ook staat de kerk bekend om zijn kerkschatten. Maar hoe ik ook zoek, ik kan niets van deze kerkschatten ontdekken. Sterker nog; deze kerk is een voorbeeld van het verval van het geloof. De helft van de kerk is leeggemaakt en er blijven slechts ca 20 kerkbanken over voor de huidige gelovigen en het zou mij niet verbazen als die 20 banken alleen met kerstmis bezet zullen zijn.

In het gastenboek zie ik dat er toch dagelijks minstens 1 persoon op bezoek komt. Dan moet er toch iets bijzonders zijn. Ik loop nog een keer rond maar kan niet veel bijzonders ontdekken. Bij de uitgang liggen wel 2 dikke boeken (meer dan 500 blz. en mooi uitgegeven) over de geschiedenis van Lau en beeldhouwkunst in het algemeen. Ik moet het later maar uitzoeken wat ik gemist heb.

Het haventje van Herrvik

Tenslotte rijd ik door naar Herrvik. Een plaatsje dat niet eens met de TomTom te vinden is. Het blijkt een leuk havenplaatsje te zijn met een eigen vissersvloot en houten roodkleurige huisjes voor de opslag van materialen en vangst.

Het is er stil maar desondanks heel sfeervol. In een vissersplaats moet er dan toch maar vis op het avondmenu staan. Het wordt pasta met een roomsaus van gerookte zalm en sla. Daarna loop ik met Luna nog door het haventje heen en maak ik nog enkele foto’s in de inmiddels zonnige avond.