(Te) veel kerken op één dag
Na ontbijt en een wandeling met Luna gemaakt naar het ‘Utssiktsplats’ nabij Herrvik, Daarna ga ik weer op weg naar het noorden. Ik wil vandaag naar Farö rijden. Onderweg zal ik een aantal kerken passeren die volgens de diverse gidsen zeer de moeite waard zijn om te bezoeken. Nu ken ik inmiddels wel de jubelende aanbevelingen van de gidsen. Dus er zijn twijfels. We zullen het zien (116/2.697 km).
Op zoek naar de Zweedse ziel
Maar eerst nog even het volgende: Vanmorgen tijdens de wandeling ben ik enkele mensen tegengekomen die ook op weg waren naar het Utssiktsplats.
Zoals gewoon bij ons thuis ben ik gewend om vriendelijk te groeten. Maar hier is men dat absoluut niet gewend. Als je groet weten ze niet altijd zo goed wat ze moeten doen. En uit zichzelf groeten zit er al helemaal niet in. Er wordt stug naar de grond of de andere kant gekeken. Wat is dat toch met die Zweden. Het vreemde is dat als je op weg in de camper als tegenligger een andere camper tegenkomt dan wordt er uitgebreid gezwaaid. Is het de veiligheid van de privésfeer van de camper die ze verlokt tot dit jolig gedrag?
Het zet me verder aan het denken. Ook op straat merk ik dat Zweden eigenlijk heel weinig contact met elkaar hebben. Mensen spreken elkaar nauwelijks aan. Op straat straalt de levensvreugde er ook maar matig van af. Het lijkt wel of het hele sociale leven zich met name in gezin en familie afspeelt. In de grote steden, die ik deze reis nauwelijks bezoek, zal het wellicht anders zijn maar in de provincie lijkt mijn observatie tamelijk nauwkeurig.
Waar ligt het aan? Is het het barre klimaat dat voor veel ongemak en duisternis zorgt waardoor Zweden op zichzelf of hun gezin teruggeworpen worden?

















Reacties