Dag 27: Van Alanäset naar Gäddede Östra Fagelberget

Via onverharde wegen naar Hällingsåfallet

Vandaag reis ik naar de prachtige Hällingsafållet waterval en de tweede helft van de middag breng ik door aan de rand van een fraai meer (131/4.640 km).

Er is altijd een betere overnachtingsplek te vinden

Vanochtend vroeg opgestaan en na wandeling en ontbijt op pad gegaan naar Hällingsafållet. Hällingsafållet is een waterval die zich met een hoogte van 43 meter neerstort in een 800 meter lange kloof. Maar daarover later meer. Het is natuurlijk weer doodstil op de weg. En zoals me al vaker is gebeurd: Als ik wegrijd van de overnachtingsplek dan zie ik vrijwel altijd binnen een paar kilometer nog betere overnachtingsplekken dan de plek waar ik overnacht heb. Het zij zo. Je kunt niet altijd op de beste plek zitten.

Het landschap verandert nu langzamerhand in een berglandschap. Van ver kun je al bergen zien met ijsvlaktes maar dat is nog een paar uur gaans. Het is de vraag hoe lang die sneeuwvlaktes blijven want de komende paar dagen wordt een temperatuur van 30 °C voorspeld. Dat is ongelooflijk hoog voor dit gebied en daardoor ook beangstigend. De Zweden zullen al zwetend hun hittegolf moeten verwerken.

Ook hier worden de wegen weer omzoomd met bloeiende lupinebermen. Was ik een paar dagen geleden al enthousiast over de uitbundige bloei. Vergeleken met deze bermen waren die vorig bermen maar lullige bloemperkjes.

Van Gäddede naar Hällingsafallet

Ik kom aan in het plaatsje Gäddede. Het is een heel klein plaatsje maar in dit dunbevolkte gebied een ware regio-plaats waar je vrijwel al je inkopen kunt doen. Dan moet ik het plaatsje weer terug uitrijden om op een onverharde weg uit te komen die ik bijna 25 km. moet volgen.

Weer zo een prachtig gebied. Eerder had ik al geschreven dat de wegen zo super goed onderhouden worden in Zweden. Dat geldt onverminderd voor de meeste onverharde wegen. Het is nog net geen asfalt maar er zitten toch soms veel gaten in de weg. Als je echter een snelheid van ca. 25 km/h aanhoudt dan kun je die gaten mooi omzeilen. Er zijn genoeg parkeerhavens om tegenliggers de ruimte te geven om te passeren.

Uiteindelijk kom ik bij een parkeerplaats aan waar in de rivier een stroomversnelling te zien is. Vanaf dat punt loop je in ongeveer een uur over houten steigers naar de Hällingsafållet. Het blijkt een prachtige waterval te zijn die door een smalle doorgang met veel kracht water loost in de rivier waar ik hiervoor langs liep. De kloof is zwanger van al het vocht en de zon laat door de druppels fraaie regenbogen zien. Het is er niet eens zo heel erg druk. Ca. 10 mensen waren ook aan het kijken.

Daarna weer teruggelopen over het plankier naar de parkeerplaats. Het is al ruim over lunchtijd en ik weet niet of er nog tijd genoeg is om naar het Nationaal Park Lierne te gaan. Als ik terugrijd moet ik kiezen of ik via een verharde weg rijd of dat ik een andere onverharde weg volg. De verharde weg zal wel te ‘druk’ zijn om een goede lunchplek te vinden. Dus wordt het de onverharde weg. Ik schat dat over deze weg niet meer dan 1 auto per dagdeel zal passeren. Nou ja, als het tegenzit komt dat waarschijnlijk op 2 auto’s neer. Ik zal echt moeten afkicken als ik weer naar Nederland terugreis.

Lummelen in de middag

Aan deze niet verharde weg vind ik een mooie plek vlak langs een meer met een keienstrandje. Dus verfrissing op deze warme dag. Ook een pre: er staat een picknick tafel. Dat komt goed uit want doordat ik inmiddels al vier weken niet meer naar de sportschool ben geweest en geen enkele dagoefening heb gedaan merk ik dat de lage rugpijn weer begint te irriteren. Dus op de picknicktafel de achterstand weggewerkt met direct effect.

Daarna was er nog tijd om te lezen en kort te zwemmen. Die boeken over Mussolini passen niet echt goed bij het land waar ik doorheen reis. Die heb ik dan maar ‘on hold’ gezet. Overgestapt naar een novelle van Anjet Daanje. De mei-jaren. Ook weer een schot in de roos. Wat een fenomenaal schrijfster. Later meer hierover.

Het is inmiddels te laat om naar het natuurpark te rijden. Morgen dus maar. Wat uitgebreider gekookt met als nagerecht smörrebröd met kaas en wijn. De Zweden hoeven zich niet te schamen voor hun kazen; ze komen dicht in de buurt van de Franse en Italiaanse kazen. Daarna nog een uurtje met Luna gewandeld waarna de blog geschreven moest worden. En voor we gaan slapen wil Luna nog even de deur uit om hard te blaffen tegen de mogelijk aanwezige beren omdat ze dat duur zal komen te staan. Overigens heb ik net gelezen dat deze streek van Zweden de grootste ‘beerdichtheid’ van Europa kent. Toch nog maar even gecontroleerd of ik makkelijk kan wegrijden in noodgevallen.